Mannleg..?

Þá er komið að því! Gott eftir annasaman dag að setjast niður og tæma hugann af þönkum. Það sagði við mig góð kona á dögunum að ég skrifaði svo "mannlega" pistla, og auðvitað tók ég það sem hrós....en eftirá að hyggja fór ég að efast um að það væri spennandi aflestrar....lagðist svo í djúpar "pælingar" og taldi að þeim loknum að mér væri óhætt. Þau blogg sem ég les eru mannleg, mér finnst gott að lesa þau og mér finnst gott að fá komment frá hinum sem eru líka mannleg. (veit ekki alveg hvað konan átti við, við erum jú öll mannleg) Í foreldrahúsum ólst ég upp við elsku, var alin upp í KFUK, ólst líka upp í kórum og tónlistarskólum. Allsstaðar voru mannleg samskipti í hávegum höfð. Eftir að ég fór út á vinnumarkaðinn hefur tónlistarkennsla verið mitt líf, og þar eru mannleg samskipti mikil.--- Einkakennsla, kórstjóri og undirleikari.--- Í því starfi hlýtur að reyna verulega á mannleg samskipti. Mér er ekki tamt að rífast...mér leiðist ef fólk er ósátt, og ef ég væri kóngur eins og í ævintýrunum liði öllum eins og mér, fyrir utan hnén! Ég er meira að segja svo "mannleg" að ég veiði óæskileg skordýr og gef þeim frelsi, og gef krumma líka að borða. Svona er ég nú mannleg og góð!!! ----Nú eygir í Ameríkufarana---- Ég get varla beðið. Ætla að búa til barnaherbergi með leikföngum, gullakassa, bókum og huggulegheitum. Ég ætla að baka súkkulaðitertu, ég ætla að eiga rúsínur og ég ætla að.........gera svo margt. En áður en barnaherbergið verður standsett ætla ég að vera búin að læra alla músíkina sem ég þarf að læra, því þá verður flygillinn notaður í að spila Lilla klifurmús og aðra nauðsynlegri músík. Á þessum mannlegu nótum kveð ég þar til næst.

Börn, uppruni og rætur.

Börn eru mikil meistaraverk, þau eru kraftaverk hvernig sem á það er litið. Börnin eru framlenging á okkar lífi og við viljum vernda þau allar götur. Því miður eru ekki allir svo heppnir að eignast börn á þann hátt sem flestir vilja, en í þeirri stöðu eru kostir. Allir eru þeir erfiðir, en fólk gengur þann veg sem þarf, til að eignast barn. Ég tek ofan fyrir því fólki, og hef ærna ástæðu til. Sjálf var ég gefin þriggja mánaða, lenti á flakki í of langan tíma en var svo tekin í langvarandi ást tæpra fimm ára. Mínir "foreldrar" áttu þó börn fyrir en gátu deilt lífi sínu með litlu barni sem öðrum hafðu mistekist að tengjast. Þeim er ég þakklát, ævarandi. Ég hef fylgst með vinum ganga í gegnum barnleysi, og líka fylgst með þeim ættleiða barn. Það barn er orðið fullorðið og hefur ekki veitt foreldrum sínum neitt annað en gleði. Það þarf sterkar tilfinningar og mikla ást að taka að sér lítinn einstakling og koma honum til manns, sama hvaðan hann kemur. Börn eru öll eins, þurfa hlýju og umhyggju. Þau gera engan greinarmun á litarhætti eða uppruna. Þau þurfa bara ást. Núna veit ég af litlum snáða í fjarlægu landi sem er að bíða eftir að komast til mömmu og pabba, og verður ekki langt í að þau sameinist. Ég óska þeim alls hins besta, og vonast til að geta litið þennan sómapilt augum í framtíðinni. Upprunann þurfum við öll að vita,( hvað svo sem við gerum við hann) en ræturnar eru hinsvegar þar sem mamma og pabbi eru. Ræturnar eru það líf sem við höfum lifað. Kannski of djúpt fyrir bloggfærslu, en mér er þá nokk sama kæru vinir. Takið utan um börnin ykkar og segið að þið elskið þau. Þar til.... kær kveðja.

Þar er eins og gerst hafi í gær.

Fyrir mörgum árum fór ég á ball. Gerði töluvert af því að syngja á gömlu dönsunum í þá tíð, en átti fríkvöld og skrapp heldur önug með kunningjakonu á dansleik á miðvikudagskvöldi. Enga þekkti ég á ballinu, enda ekki gömlu dansarnir, en kunningjakonan settist við borð hjá einhverjum sem hún þekkti og gleymdi mér gjörsamlega. Mér var kurteislega boðið sæti við sama borð af ungum fallegum manni sem bauð mér svo í dans. Hann bauð mér líka appelsín!--- Þið munið að miðvikudagskvöldin voru þurr i den tid.--- Það var gaman að dansa við unga manninn, og svo var hann líka mjög skemmtilegur. Þetta var í októberlok. Í byrjun janúar kvöddumst við, ég var að fara í stóra hnéaðgerð en hann á vertíð, en vorum ákveðin í að hittast eftir vertíðina. Í lok janúar hringdi móðir hans og bauð mér, bláókunnri stúlkunni að koma á sitt heimili meðan ég væri að jafna mig eftir aðgerðina. Ég átti þó mitt heimili og yndislega foreldra. Með leyfi lækna, en án vitundar unga mannsins fór ég því í sjúkrakörfu á vit ástarinnar, og borin frá borði í körfu, með gipsi upp og niður. Þvílík sjón hefur þetta verið. Á Hornafjörð var sumsé tengdadóttirin mætt og hefur örugglega ekki öllum þótt hún burðug. Nú eru 35 ár liðin, ég er enn á Hornafirði og er ennþá gift unga fallega manninum. "Það er eins og gerst hafi í gær". Á þessum árum höfum við haft að láni tvö yndisleg börn, annað horfir til okkar af himnum en hitt býr í Ameríku. Í dag eru 3 ár liðin síðan Ameríkufarinn flaug á vit sinnar ástar með lítinn ömmu og afastrák í poka á maganum, lítinn strák sem ég horfði á koma í heiminn. Það er líka eins og það hafi gerst í gær. Nú hefur annar strákur bæst við, svo árangur ballferðarinnar forðum hefur verið gulls ígildi. Þegar við horfðum á eftir hnátunni með snúðinn í pokanum færast með rúllustiganum í Leifsstöð á vit lífsins var mér allri lokið. Það bráði þó af mér með tímanum....Hún var allavega ekki í sjúkrakörfu! (svartur þessi!) Þegar Svanfríður og Bert giftu sig með pompi og prakt hérna á Höfn dansaði fallegi ungi maðurinn dóttur sína í fangið á öðrum góðum og fallegum manni undir laginu "það er eins og gerst hafi í gær". Ég vona að þau dansi þennan dans reglulega í litla bláa húsinu næstu 35 árin eða svo. Vemmileg? Ég ? ónei...Góðar kveðjur til allra.

Vort vikulegt mas...

Það væri að bera í bakkafullan lækinn að rifja upp fjölmiðlafréttir vikunnar, en þó var þetta sterkt endatafl hjá skákmeistaranum látna. Ég er svo sjálfhverf að telja að mínar fréttir séu miklu skemmtilegri, og þess vegna er ég sest. Hér er allt í ró og spekt fyrir utan stöku gól frá bóndanum. Það er merkilegt hvað annars rólegir menn geta spennst upp við að horfa á boltaleiki. Skyldi þetta hafa eitthvað með forna eða horfna veiðikarlmennsku að gera? Er alveg úti á þekju í svona málum. Nú er vika liðin frá síðustu skrifum og margt hefur verið gert. Spilaði td.við fallega útför í Breiðdal sl. föstudag og sveitin skartaði sínu fegursta í öllu vetrarríkinu. Þrátt fyrir glærahálku á vegunum stóð ég mig bara nokkuð vel, og var félögum mínum ekki til mikilla leiðinda að ég held. Þeir vita sem satt er að ég er skræfa í vetrarfærð. --Lít upp til atvinnubílstjóra---.Hjónaherbergið steinliggur líka eftir þessa viku,er voða flott, nýmálað og fínt parkett á gólfi. Gangaparkettið verður svo lagt milli mjalta og messu! Kórastarfið á öllum vígstöðvum er í fullum gangi, og píanó "masterclass" hjá okkur á mánudaginn. Hlakka til að fá Peter Máté. ---Samkvæmt fyrri áætlunum værum við hjónin á leið til Ameríku eftir viku, en nú erum við mæðgur búnar að sannfæra okkur um að Mars kemur bráðum. Hann kemur nefnilega bráðum, og eiginlega fyrr en við höldum! Svanfríður er þeim eiginleikum gædd að búa yfir ótrúlega miklum hæfileika aðlögunnar og breytinga, hefur sennilega þurft að læra það snemma. (hnátan telur yfirleitt í mig kjarkinn) Ég tel mig svosem hafa þessa hæfileika líka, en eftir því sem árin líða finnst mér ég ekki EIGA að bíða, sjá...ég er komin á þann aldur. Nú vil ég allt STRAX, eða þannig. Sumir kalla þetta unglingaveiki, ef svo er, er ég bara stoltur unglingur að nálgast sextugt! Á mínum unglingsárum var ég nefnilega voða pen og prúð, og fór td. aldrei í Glaumbæ eða Klúbbinn. Svo brann Glaumbær, og það eina sem ég kann um hann er lagið með Dúmbó og Steina, "Glaumbær brann og fólkið fann sér annan samastað". Hins vegar fann ég mér minn samastað, og hann er á Hornafirði. Hér líður mér vel, og með þeirri líðan sendi ég góðar kveðjur í bloggheima.

Gaga, ga ga eða Gag(g)a!

Djúpur titill þar. Fyrir margt löngu fannst litlum fjölskyldumeðlimi algjörlega ómissandi að horfa á gaga. Þetta voru semsagt sjónvarpsauglýsinGA! Hljóp til og kallaði ga ga til að magna upp spennuna hjá sér. Þar hitti "Bingil Fannal Leynison" naglann á höfuðið án þess að kunna orðið almennilega, því auglýsingar í sjónvarpinu eru oft á tíðum alveg gaga. Þetta er annars ekki svo galið orð, mér finnst t.d. veðrið núna alveg gaga, var að verða gaga á að vera heima með veikt hné (fór til vinnu í gær) og ljótar fréttir sem ríða görðum og grindum eru algjört gaga. --Þá dettur mér hún Gagga Lund í hug, gamli söngkennarinn minn, en það var sko ekkert sameiginlegt með henni og orðinu. Þótt maður beri nafnið hennar fram með mjúku g hljóði. Dásemdarkona og skemmtileg. Í þessu gaga veðri í dag sá ég skondna sýn en fallega. Vel dúðuð kona dró snjóþotu með voffann sinn á þotunni, sá kunni að njóta sín en leit svolítið gaga út. Af þessu má sjá að "Bingil glillali" hefur sáð fínu orði og hugsa ég t.d. alltaf til hans þegar ég sé sjónvarpsauglýsingar. Nú er hann hins vegar orðinn stór, kann að segja rr, og hefur örugglega ekkert gaman að gaga lengur.---- Því miður verður ekkert af Ameríkuferð okkar hjóna í litla bláa húsið núna eins og til stóð, og er það miður.. Mikið miður... Útrætt og útgrátið að hætti hússins, en ég vil samt fá smá samúð! Gengur bara betur næst, en nú líður ekki svo langur tími þar til íbúar bláa hússins koma til okkar, og þá verður kátt í höllinni skal ég segja ykkur.--- Þegar undirleikarinn minn hjá Gleðigjöfum veifaði dagbókinni sinni og bað um tímasetningar fram á vorið féllust mér hendur yfir hvað tíminn líður hratt. Það er nánast allt bókað í tónlistinni fram á sumar, fyrir utan allt skólastarfið. Hvert flýgur tíminn?, og minn elskulegi kvað uppúr með það í dag að nú færi að líða að því að klippa rósirnar í sólskálanum...Ég hlýt að hafa misst eitthvað úr tímatalinu....Hvað um það, lífið er gott en svolítið gaga. Með þeim orðum segi ég búinn og heilagur.

Nú árið er liðið....

Gleðilegt ár þið öll þarna úti, og takk fyrir samskiptin á liðnu ári. Á nýju ári er gjarnan litið yfir farinn veg og er ég bara nokkuð ánægð með hann, en nýja árið mitt ætlar að byrja brösulega. Búin að fljúga suður til borgarinnar í brjáluðu veðri, reyna tvisvar lendingu á Hornafirði í bakaleið, en frá að snúa. Ljóti rúnturinn þar. Það er sem ég segi og skrifa: vetrarferðir eru ekki fyrir mig, hvorki akandi eða fljúgandi. Fékk óþrifa verk í mitt annað hné, og hef ekki verið göngufær á þessu ári, en eftir sprautumeðferð og fljúgandi hræðslu ætti þetta að fara að koma. Ligg semsagt og les...sem er kannski ekki svo slæmt út af fyrir sig. Bíbí er frá, Frjáls, Útkallið og Hnífur Abrahams, en Arnaldur er í vinnslu og eftir hann er ég að hugsa um Guðna! Vonandi hef ég þó ekki nægan tíma í bráð til að lesa allt sem mig langar til, því mig langar í vinnuna, og hana nú! ---Langar að deila með ykkur einni hrakfarasögu af sjálfri mér---- Fyrir margt löngu bjó ég í London. Eftir 6 vikna dvöl fór ég með "underground" og ætlaði niður í borg, en ég bjó í úthverfi. Hafði aldrei í lest komið, var bara vön Hlíðarvagninum í Reykjavík. Ég fór í mína jómfrúarferð á mesta annatíma, og var lestin troðfull af fólki og hvergi hægt að halda sér í. Mér fannst leiðinlegt að grípa alltaf í fólk mér til stuðnings þegar lestin var að stoppa eða taka af stað. Ósjálfrátt, eins og í Hlíðarvagninum forðum daga rétti ég upp handlegginn og fann handfang. Mikið var ég fegin! Ég varð mjög ánægð með að þurfa nú ekki stuðning af samferðarfólkinu, sérstaklega eftir að ég fann handfangið góða. Smám saman stoppaði lestin með miklum rykkjum, en ég hélt fast!!! Þarf kannski ekki að klára söguna, þetta var neyðarhemillinn og "undergroundið" stoppaði. Allt endaði þó þokkalega en lögreglan bað húsbændur mína að hleypa mér ekki aleinni út í heiminn án þess að kenna mér á hann! Nú hef ég hins vegar lært aðeins á heiminn og á eftir að læra miklu meira, en þetta atvik varð til þess að ég er afar næm á umhverfi mitt og tek litla áhættu. Tók þó þá áhættu að blogga og hefur ekki orðið meint af, en ætla samt ekki að gerast áhættuleikari í íslenskum vetrarferðum. Læt hér staðar numið og sendi hlýjar kveðjur á alla bæi.

Tilvera okkar er undarlegt ferðalag....

Á áramótum koma þessar ljóðlínur oft upp í hugann, og ég lít yfir farinn veg. Farinn vegur hefur verið góður og vonandi verður komandi vegur jafn góður. Ég ætla alla vega að vinna að því. Jólin að baki og önnur hátíð framundan. Jólin hér á bæ voru yndisleg, en örfáir hafa spurt: hvernig var, þið voruð bara tvö? Ég eyddi jólunum með mínum besta vini, og hann eyddi jólunum með sínum besta vini. Við vinirnir leystum pakkahlaupin í bróðerni, og uppúr pökkunum komu fallegar gjafir gefnar af góðum. Fjölskyldudagatalið úr litla bláa húsinu hitti í mark, og gott ef það er ekki svolítið skemmt af viðtakanda með einu og einu tári, en það bara tilheyrir. Naflastrengurinn slitnar nefnilega aldrei. Það kannski teygist á honum, en hann er seigur eins og lífið. Þegar ég flutti á Hornafjörð fannst mömmu hann vera á hjara veraldar, og var hún þó víðsýn og skynsöm kona. Það tók nefnilega allan daginn að keyra austur á vondum vegum, og við gátum ekki "droppað" í kaffi. Mér fannst þetta ekki tiltökumál, því ég fylgdi ástinni.( einhvern tímann verður sú saga sögð) Nú er ég í sömu sporum og mamma, Svanfríður fylgdi sinni ást og býr í sömu tímalengd og tók okkur mömmu að keyra á milli! Nú eru litlir strákar í spilinu mínu, en þar er ég mömmu fremri, því nú er tæknin....Allt í beinni vegna Skype.....Vegna tækninnar fylgist ég nú með ferðum litlu fjölskyldunnar á ferðalagi í Washington DC. Svanfríður bókstaflega stamaði af áhuga þegar ég heyrði í henni í dag, og er ég orðin jafn spennt og hún af allri upplifuninni, en öfunda þau ekki að keyra sína 15 klukktíma heim aftur. Já kæru bloggvinir, ég þeytist í tíma og rúmi í tilfinningaflóði liðins árs og finnst það gott. Er nefnilega úthverf og líður vel með það. Ég óska ykkur öllum gleðilegs árs með þökk fyrir innlitið. Ég á ennþá nóg með kaffinu, svo verið velkomin sem fyrr. Úr þessu undarlega ferðalagi sendi ég áframhaldandi ferðakveðju... Hittumst heil á nýju ári.....