Bara smart

Vika liðin og allt með kyrrjum kjörum hér á bæ, nema að ég þarf að auka við verðbólgu í þjóðfélaginu. Verð að eignast rauða skó! Hef aldrei átt slíka og hef þar af leiðandi ekki "fílað" mig eins og drottningu, en nú verður gerð bragarbót á.--- Þegar ég sem ung kona flutti á Hornafjörð var ýmislegt sem var framandi, til að mynda málfarið. Hér tala menn um "flaaagið", langt a og mjúkt g. Haaaginn er líka mjúkur, og kvenmannsnafnið Signý er borið fram sem slíkt! Hljómar ekki með tveimur g-um. Orðið "barn" er ekki borið fram sem baddn, og maðurinn minn heitir Örn, með mjúku n hljóði. Konan er oftast tengd við nafn mannsins, ég er sem sé Gulla hans Bróa. (gælunafn bóndans) Vélin er búin að vera og hér keyra menn ofalllega, neðalllega eða utalllega á vegunum. Með sterku l hljóði. Bekkjatusku hafði ég aldrei notað, né heyrt orðið daut. Það var því margt framandi í málinu. Í dag veit ég hvort vélin er búin að vera, nota mína bekkjatusku og ber Signýjarnafnið fram mjög mjúklega. Hitt læt ég vera og ég keyri bara á réttum helmingi veganna.--Að mínu mati má þessi málvenja ekki glatast, en hún verður að vera fólki eðlileg svo hún hljómi fallega.---Nú er búið að klippa í rósaskálanum og set ég inn mynd fljótlega. Það er undravert að fylgjast með gangi mála þar. Þrátt fyrir kulda og snjó er sólin farin að vinna sitt verk. Um næstu helgi verður hér á Höfn heilmikil blúshátíð, það verður blúsað um allan bæ. Sennilega fer hún að mestu fram hjá mér, reyndi í fyrra en skjögraði út. Hefði betur verið með eyrnatappa! Undirbúningur fyrir kórauppskeru vorsins er á fullu og lífið er nokkuð gott. Af þessu má sjá að það er smart að búa á Hornafirði,til orðs og æðis, að ég tali nú ekki um þegar ég verð komin í rauða skó.--Ameríkufararnir lenda á Íslandi að morgni 18. mars og get ég því núna tekið undir með Birtu....iss piss, þetta er að koma. Þar til næst.

Leikhús,"fjötlun" og hnátan!

Takk fyrir innlitið þið í bloggheimum sem kíkið og kvittið. Bara gaman að því. Vika síðan síðast og margt hefur áunnist sem betur fer. Ég er alveg að verða búin að læra syrpuna sem endar í "klæmexi", þarf sennilega að læra hann utanbókar! Mér varð um margt skemmt þegar ég las blogg hnátunnar um leikhúsferðina á dögunum. Svanfríður hefur kunnað Vesalingana í mörg ár, og sagði gjarnan að þegar hún yrði stór ætlaði hún að fara að sjá sýninguna. Nú hefur draumurinn ræst, og gat ég samglaðst henni verulega.--- Alltaf verið hrifnæm hún Svanfríður.--- Í gegnum tíðina höfum við foreldrarnir farið oft með henni í leikhús, og ekki þekki ég neinn annan sem tekur eins mikinn þátt í leiknum. "Hallæristeórinn" kemur upp í hugann: Hann svaf hjá einhverri, og tómt vesen. Við mæðgur sátum mjög framarlega, og þegar pabbi dömunnar í leiknum kom að þaut tenorinn út en skildi eftir sig buxurnar. Þá stóð sú stutta upp, baðaði út öllum vængjum og hrópaði hátt: Þú gleymdir buxunum!---Hún tvítók það---! Þegar pabbi hennar fór með hnátunni á gott leikrit í Þjóðleikhúsinu gleymdi hún gleraugunum, en dó ekki ráðalaus því maðurinn fyrir framan hana hafði sín á nefinu sem greinilega pössuðu henni allvel. Sat skökk og skæld allan tímann og hreyfði sig í takt við manninn til að sjá sem best. Henni leiddist ekki að fara á tónleika hjá Sinfó, eða í óperuna. Allt var þetta hin besta skemmtun. Í útlöndum var hnátan hinn besti ferðafélagi, var fljót að skanna svæðið og finna út hvað hægt var að gera skemmtilegt. Dubbaði sig upp fyrir kvöldið, pantaði súpu í forrétt og gleypti í sig allt sem hún sá og heyrði. Ekki skrítið þótt Svanfríður hafi "misst" vatnið, fengið gæsahúð og hroll við að sjá loksins Vesalingana. Hef ekki spurt Bert hvort hún hafi látið hátt á sýningunni. Kæmi mér ekki á óvart. Í síðasta pistli dótturinnar tæpir hún á fötlun. Þegar ég þurfti að dvelja langdvölum t.d á Reykjalundi var daman stundum með í för. Á Reykjalundi var mikið af fötluðu fólki, enda staðurinn endurhæfingarstöð. Svanfríður sá aldrei athugarvert við neinn. Þvældist aftan á rafmagnshjólastólum, leiddi blinda, og spilaði við þá sem kunnu svarta pétur. Er skrítið þótt hún þoli ekki steriotýpur, eða þá sem koma ekki til dyranna eins og þeir eru klæddir? Nei, segi ég, mamman. ---Kannski hef ég farið yfir strikið í upprifjunni á gömlum dögum, en þeir eru mér svo kærir, þeir koma upp í hugann á hverjum degi. Mér finnst gott að hugsa til þeirra og finnst þá endilega að allir vilja deila þeirri gleði með mér. Hvað um það, nú er stutt í Ameríkufarana og ég ætla sko að segja mínum snúðum að þeir eigi að taka vel eftir öllu sem er í kringum þá og læra að lifa lífinu lifandi. Það hafi mamma þeirra gert. Þar til næst....

Mannleg..?

Þá er komið að því! Gott eftir annasaman dag að setjast niður og tæma hugann af þönkum. Það sagði við mig góð kona á dögunum að ég skrifaði svo "mannlega" pistla, og auðvitað tók ég það sem hrós....en eftirá að hyggja fór ég að efast um að það væri spennandi aflestrar....lagðist svo í djúpar "pælingar" og taldi að þeim loknum að mér væri óhætt. Þau blogg sem ég les eru mannleg, mér finnst gott að lesa þau og mér finnst gott að fá komment frá hinum sem eru líka mannleg. (veit ekki alveg hvað konan átti við, við erum jú öll mannleg) Í foreldrahúsum ólst ég upp við elsku, var alin upp í KFUK, ólst líka upp í kórum og tónlistarskólum. Allsstaðar voru mannleg samskipti í hávegum höfð. Eftir að ég fór út á vinnumarkaðinn hefur tónlistarkennsla verið mitt líf, og þar eru mannleg samskipti mikil.--- Einkakennsla, kórstjóri og undirleikari.--- Í því starfi hlýtur að reyna verulega á mannleg samskipti. Mér er ekki tamt að rífast...mér leiðist ef fólk er ósátt, og ef ég væri kóngur eins og í ævintýrunum liði öllum eins og mér, fyrir utan hnén! Ég er meira að segja svo "mannleg" að ég veiði óæskileg skordýr og gef þeim frelsi, og gef krumma líka að borða. Svona er ég nú mannleg og góð!!! ----Nú eygir í Ameríkufarana---- Ég get varla beðið. Ætla að búa til barnaherbergi með leikföngum, gullakassa, bókum og huggulegheitum. Ég ætla að baka súkkulaðitertu, ég ætla að eiga rúsínur og ég ætla að.........gera svo margt. En áður en barnaherbergið verður standsett ætla ég að vera búin að læra alla músíkina sem ég þarf að læra, því þá verður flygillinn notaður í að spila Lilla klifurmús og aðra nauðsynlegri músík. Á þessum mannlegu nótum kveð ég þar til næst.

Börn, uppruni og rætur.

Börn eru mikil meistaraverk, þau eru kraftaverk hvernig sem á það er litið. Börnin eru framlenging á okkar lífi og við viljum vernda þau allar götur. Því miður eru ekki allir svo heppnir að eignast börn á þann hátt sem flestir vilja, en í þeirri stöðu eru kostir. Allir eru þeir erfiðir, en fólk gengur þann veg sem þarf, til að eignast barn. Ég tek ofan fyrir því fólki, og hef ærna ástæðu til. Sjálf var ég gefin þriggja mánaða, lenti á flakki í of langan tíma en var svo tekin í langvarandi ást tæpra fimm ára. Mínir "foreldrar" áttu þó börn fyrir en gátu deilt lífi sínu með litlu barni sem öðrum hafðu mistekist að tengjast. Þeim er ég þakklát, ævarandi. Ég hef fylgst með vinum ganga í gegnum barnleysi, og líka fylgst með þeim ættleiða barn. Það barn er orðið fullorðið og hefur ekki veitt foreldrum sínum neitt annað en gleði. Það þarf sterkar tilfinningar og mikla ást að taka að sér lítinn einstakling og koma honum til manns, sama hvaðan hann kemur. Börn eru öll eins, þurfa hlýju og umhyggju. Þau gera engan greinarmun á litarhætti eða uppruna. Þau þurfa bara ást. Núna veit ég af litlum snáða í fjarlægu landi sem er að bíða eftir að komast til mömmu og pabba, og verður ekki langt í að þau sameinist. Ég óska þeim alls hins besta, og vonast til að geta litið þennan sómapilt augum í framtíðinni. Upprunann þurfum við öll að vita,( hvað svo sem við gerum við hann) en ræturnar eru hinsvegar þar sem mamma og pabbi eru. Ræturnar eru það líf sem við höfum lifað. Kannski of djúpt fyrir bloggfærslu, en mér er þá nokk sama kæru vinir. Takið utan um börnin ykkar og segið að þið elskið þau. Þar til.... kær kveðja.

Þar er eins og gerst hafi í gær.

Fyrir mörgum árum fór ég á ball. Gerði töluvert af því að syngja á gömlu dönsunum í þá tíð, en átti fríkvöld og skrapp heldur önug með kunningjakonu á dansleik á miðvikudagskvöldi. Enga þekkti ég á ballinu, enda ekki gömlu dansarnir, en kunningjakonan settist við borð hjá einhverjum sem hún þekkti og gleymdi mér gjörsamlega. Mér var kurteislega boðið sæti við sama borð af ungum fallegum manni sem bauð mér svo í dans. Hann bauð mér líka appelsín!--- Þið munið að miðvikudagskvöldin voru þurr i den tid.--- Það var gaman að dansa við unga manninn, og svo var hann líka mjög skemmtilegur. Þetta var í októberlok. Í byrjun janúar kvöddumst við, ég var að fara í stóra hnéaðgerð en hann á vertíð, en vorum ákveðin í að hittast eftir vertíðina. Í lok janúar hringdi móðir hans og bauð mér, bláókunnri stúlkunni að koma á sitt heimili meðan ég væri að jafna mig eftir aðgerðina. Ég átti þó mitt heimili og yndislega foreldra. Með leyfi lækna, en án vitundar unga mannsins fór ég því í sjúkrakörfu á vit ástarinnar, og borin frá borði í körfu, með gipsi upp og niður. Þvílík sjón hefur þetta verið. Á Hornafjörð var sumsé tengdadóttirin mætt og hefur örugglega ekki öllum þótt hún burðug. Nú eru 35 ár liðin, ég er enn á Hornafirði og er ennþá gift unga fallega manninum. "Það er eins og gerst hafi í gær". Á þessum árum höfum við haft að láni tvö yndisleg börn, annað horfir til okkar af himnum en hitt býr í Ameríku. Í dag eru 3 ár liðin síðan Ameríkufarinn flaug á vit sinnar ástar með lítinn ömmu og afastrák í poka á maganum, lítinn strák sem ég horfði á koma í heiminn. Það er líka eins og það hafi gerst í gær. Nú hefur annar strákur bæst við, svo árangur ballferðarinnar forðum hefur verið gulls ígildi. Þegar við horfðum á eftir hnátunni með snúðinn í pokanum færast með rúllustiganum í Leifsstöð á vit lífsins var mér allri lokið. Það bráði þó af mér með tímanum....Hún var allavega ekki í sjúkrakörfu! (svartur þessi!) Þegar Svanfríður og Bert giftu sig með pompi og prakt hérna á Höfn dansaði fallegi ungi maðurinn dóttur sína í fangið á öðrum góðum og fallegum manni undir laginu "það er eins og gerst hafi í gær". Ég vona að þau dansi þennan dans reglulega í litla bláa húsinu næstu 35 árin eða svo. Vemmileg? Ég ? ónei...Góðar kveðjur til allra.

Vort vikulegt mas...

Það væri að bera í bakkafullan lækinn að rifja upp fjölmiðlafréttir vikunnar, en þó var þetta sterkt endatafl hjá skákmeistaranum látna. Ég er svo sjálfhverf að telja að mínar fréttir séu miklu skemmtilegri, og þess vegna er ég sest. Hér er allt í ró og spekt fyrir utan stöku gól frá bóndanum. Það er merkilegt hvað annars rólegir menn geta spennst upp við að horfa á boltaleiki. Skyldi þetta hafa eitthvað með forna eða horfna veiðikarlmennsku að gera? Er alveg úti á þekju í svona málum. Nú er vika liðin frá síðustu skrifum og margt hefur verið gert. Spilaði td.við fallega útför í Breiðdal sl. föstudag og sveitin skartaði sínu fegursta í öllu vetrarríkinu. Þrátt fyrir glærahálku á vegunum stóð ég mig bara nokkuð vel, og var félögum mínum ekki til mikilla leiðinda að ég held. Þeir vita sem satt er að ég er skræfa í vetrarfærð. --Lít upp til atvinnubílstjóra---.Hjónaherbergið steinliggur líka eftir þessa viku,er voða flott, nýmálað og fínt parkett á gólfi. Gangaparkettið verður svo lagt milli mjalta og messu! Kórastarfið á öllum vígstöðvum er í fullum gangi, og píanó "masterclass" hjá okkur á mánudaginn. Hlakka til að fá Peter Máté. ---Samkvæmt fyrri áætlunum værum við hjónin á leið til Ameríku eftir viku, en nú erum við mæðgur búnar að sannfæra okkur um að Mars kemur bráðum. Hann kemur nefnilega bráðum, og eiginlega fyrr en við höldum! Svanfríður er þeim eiginleikum gædd að búa yfir ótrúlega miklum hæfileika aðlögunnar og breytinga, hefur sennilega þurft að læra það snemma. (hnátan telur yfirleitt í mig kjarkinn) Ég tel mig svosem hafa þessa hæfileika líka, en eftir því sem árin líða finnst mér ég ekki EIGA að bíða, sjá...ég er komin á þann aldur. Nú vil ég allt STRAX, eða þannig. Sumir kalla þetta unglingaveiki, ef svo er, er ég bara stoltur unglingur að nálgast sextugt! Á mínum unglingsárum var ég nefnilega voða pen og prúð, og fór td. aldrei í Glaumbæ eða Klúbbinn. Svo brann Glaumbær, og það eina sem ég kann um hann er lagið með Dúmbó og Steina, "Glaumbær brann og fólkið fann sér annan samastað". Hins vegar fann ég mér minn samastað, og hann er á Hornafirði. Hér líður mér vel, og með þeirri líðan sendi ég góðar kveðjur í bloggheima.

Gaga, ga ga eða Gag(g)a!

Djúpur titill þar. Fyrir margt löngu fannst litlum fjölskyldumeðlimi algjörlega ómissandi að horfa á gaga. Þetta voru semsagt sjónvarpsauglýsinGA! Hljóp til og kallaði ga ga til að magna upp spennuna hjá sér. Þar hitti "Bingil Fannal Leynison" naglann á höfuðið án þess að kunna orðið almennilega, því auglýsingar í sjónvarpinu eru oft á tíðum alveg gaga. Þetta er annars ekki svo galið orð, mér finnst t.d. veðrið núna alveg gaga, var að verða gaga á að vera heima með veikt hné (fór til vinnu í gær) og ljótar fréttir sem ríða görðum og grindum eru algjört gaga. --Þá dettur mér hún Gagga Lund í hug, gamli söngkennarinn minn, en það var sko ekkert sameiginlegt með henni og orðinu. Þótt maður beri nafnið hennar fram með mjúku g hljóði. Dásemdarkona og skemmtileg. Í þessu gaga veðri í dag sá ég skondna sýn en fallega. Vel dúðuð kona dró snjóþotu með voffann sinn á þotunni, sá kunni að njóta sín en leit svolítið gaga út. Af þessu má sjá að "Bingil glillali" hefur sáð fínu orði og hugsa ég t.d. alltaf til hans þegar ég sé sjónvarpsauglýsingar. Nú er hann hins vegar orðinn stór, kann að segja rr, og hefur örugglega ekkert gaman að gaga lengur.---- Því miður verður ekkert af Ameríkuferð okkar hjóna í litla bláa húsið núna eins og til stóð, og er það miður.. Mikið miður... Útrætt og útgrátið að hætti hússins, en ég vil samt fá smá samúð! Gengur bara betur næst, en nú líður ekki svo langur tími þar til íbúar bláa hússins koma til okkar, og þá verður kátt í höllinni skal ég segja ykkur.--- Þegar undirleikarinn minn hjá Gleðigjöfum veifaði dagbókinni sinni og bað um tímasetningar fram á vorið féllust mér hendur yfir hvað tíminn líður hratt. Það er nánast allt bókað í tónlistinni fram á sumar, fyrir utan allt skólastarfið. Hvert flýgur tíminn?, og minn elskulegi kvað uppúr með það í dag að nú færi að líða að því að klippa rósirnar í sólskálanum...Ég hlýt að hafa misst eitthvað úr tímatalinu....Hvað um það, lífið er gott en svolítið gaga. Með þeim orðum segi ég búinn og heilagur.