Held enn haus

Þrátt fyrir lélega stöðu mína í bloggheimum held ég sjó og líður bara nokkuð vel. Vetur konungur er mættur og var snjór yfir öllu í dag, og merkilegt nokk, ég fékk ekki í hnén við að sjá þann hvíta. Gæti aldrei búið á snjóþungum stað nema eiga þrúgur, fjallajeppa með stóru effi, snjósleða og sexhjól með keðjum. Yrði líka að eiga "snjósjálfmokara", vélknúinn, því ég myndi ekki nota minn bestahelming í þvílík verk. Ég er semsagt ekkert að huga að búferlum og lúxustækin eru víst auðseld til útlanda nú um stundir. Dettur mér þá hug allar þær vörur sem hafa verið svo auðfengnar, höfum við eitthvað þær allar að gera? Af hverju þarf maður að vera í kvíðakasti að velja á milli margra tegunda af tómatsósu? Af hverju dádýrs- og kengúrukjöt, og afhverju danskan kjúlla og írskar svínalundir? Að vísu búum við ekki til tómatsósu, en Íslendingar eru sjálfum sér nógir á matvælasviðinu. ---Kaupum íslenskt.--- Ég er að mörgu leyti gamaldags í matarstússi, og finnst búmannlegt að eiga mat í kistunni minni. (við erum svo heppin að hér er sláturhús) Vetrarforðinn tekur kannski í budduna á haustin, en mér finnst þetta betra. Er yfirleitt ekki komin fyrr en seint heim úr kennslu, og kvöldvinna 4 kvöld í viku. Þá er bara að fara í kistuna og ákveða daginn áður hvað borðað verður það kvöldið. Elda svo fyrir fjóra og hita upp afgang...Bingó... Ameríkufarinn er alinn upp við að þurfa að gefa jafnvel út seint að kvöldi hvað hafa skuli í matinn kvöldið eftir! Þetta fannst dóttlunni alltaf svolítið spaugilegt, en svei mér þá, nú á hún kistu! Kannski spyr hún þá bræður/eiginmann hvað þeir vilji hafa í matinn á morgun, hver veit? Með þessu matarkjaftæði verð ég að láta fylgja með að í fyrsta sinn á ævinni bjó ég til sviðasultu um daginn, og mikið hvað hún er góð! ---Svona í lokin er ég að velta því fyrir mér hverjum ég á að trúa, er nefnilega komin með upp í kok af ráðleggingum fræðinga. Það er eins og þetta blessaða fólk hafi ekki lesið sömu skólabækurnar. Ég lærði að 2+2 væru 4, og ekkert hægt að teygja það né toga. Nú ætla ég hinsvegar að trúa á sjálfa mig í einu og öllu, standa með mér og falla, og draga engan með mér í svaðið. Þar til næst.

Að halda haus.

Alltaf er ég söm við mig, ef ég pirra ekki bloggvini þá pirra ég bara sjálfa mig. Ég get tekið því, en ég á bágt með að skilja afhverju landar mínir í útlöndum skammast sín fyrir að vera Íslendingar og tala tungum. Hvernig í veröldinni er hægt að leggja heila þjóð í einelti, og er ég þá að tala um hinn almenna Jón, en ekki þá fáu sem "bera ábyrgð". Þetta er forheimska af þeim sem stunda. Ég legg ekki fæð á Dana sem þó eru sagðir hafa kúgað íslenska þjóð, eða Breta sem töpuðu þorskastríðinu við okkur. Eftir það voru það sko ekki Bretar sem keyptu af okkur fisk eða seldu okkur olíu. Eigum við að spýta á Dani og Breta? Nei, nei, svona á fólk ekki að haga sér, og ég ætla að gerast svo djörf að halda mínu þjóðerni á lofti hvar og hvenær sem er. Stolt í lopapeysu eða á upphlut, og hinir mega bara eiga sig. Vonandi geta einhverjir tekið undir með mér, eða er ég kannski sú eina með þessa skoðun? ---Síðan síðast hefur tíminn flogið við ýmislegt. Karlakórinn tekur sinn tíma, svo er einnig um kvartettinn að ég tali nú ekki um Gleðigjafana. Allt á fullu í aukastörfunum, og er það vel, því söngurinn göfgar og glæðir. ---Í dag voru flottir tónleikar í tónskólanum þar sem 20 píanónemendur komu fram, og eingöngu með fjórhent. Lífið er gott, og ég ætla að halda haus og vera Íslendingur í húð og hár! Þar til næst.

Samkennd og hlýhugur.

Ekki veit ég hvernig kaffigestir taka þessum pistli, þeir skammast þá bara í kommentunum. Í þeim "bloggheimum" sem gægist í hafa systurnar reiði og örvilnan ráðið ferð oft á tíðum. Það er ekkert skrítið, ég virði það, og tek heilshugar undir margt sem þar er skrifað. Ég er ekki endilega að leika frk. Pollýönnu, en nú held ég að við ættum öll að skrifa svosem eins og einn pistil hvert þar sem bjartsýnin skín í gegn, og kommenta á slíkum nótum hvert hjá öðru.--- Ég tek það fram að ég finn til með því fólki sem misst hefur vinnuna, að ég tali nú ekki um lífssparnaðinn sem margir hafa tapað. Þá er ég að tala um hinn venjulega mann, um hina er mér nokk sama. Ég hef fengið e-meil frá fjarlægum slóðum þar sem þarlendir fullyrða að við séum að sökkva í sæ með manni og mús og uppétin af Rússum. Mér leiðast svona fullyrðingar, þær gera engum gagn. Virða ber að það eru margir sem þola ekki slíkan fréttaflutning. Því að bæta gráu ofaná svart? Íslendingar hafa um aldir gengið í gegnum hremmingar (að vísu oftast af náttúrunnar völdum), en komist frá þeim. Svo gerum við nú, en til þess þarf samstöðu, og hana eigum við! --Þegar ég tek þátt í afmælum eða brúðkaupum og hef míkrófóninn við höndina læt ég gjarnan gestina fara útá gólfið og mynda hring. Allir takast í hendur og syngja saman eitthvað fallegt lag, rólegt. Þá skapast mikil vinátta sem sýnir að fólki er annt um hvort annað. Núna bið ég mína kaffigesti að búa til stóran hring, og við skulum syngja hvert með öðru "fram í heiðanna ró". Þar til næst, kveðja á alla bæi.

Lesist með húmorinn í fyrirrúmi.

Eins og flestir sem ég þekki og hitti eru þreyttir á fréttum dagsins, og ég ætla ekki að bæta þar um. Hugurinn er þó hjá þeim sem hafa unnið hörðum höndum allt sitt líf og tapað sparnaði sínum, og hugurinn er líka hjá hinum venjulega launamanni sem á í erfiðleikum. Ég semsagt vona að við sem þjóð náum að vinna úr þessu ömurlega ástandi, og að þeir háu herrar sem eru í eldlínunni haldi sjó. Framhaldið verður að skýrast síðar. ---Ég hef alltaf haldið uppá góðar fréttir, en með því segja sumir að ég stingi hausnum í sandinn og vilji ekki sjá lífið eins og það er. Það er ekki rétt, ég vil bara halda geðheilsunni! Í dag söng litli Eyjólfur fyrir mig sönginn um dagana, og það var fallegt. Hann er að vísu ekki kominn með alla dagana ennþá, en þetta mjakast. Natti klifraði upp á borð í beinni og var örlítið rasssíður! Þeir bræður eru yndislegir og ég, þessi algjöra tæknifæla elska skybið því það viðheldur nándinni. Svanfríður syngur mikið fyrir strákana sína og elskar Eyjólfur músíkina um Pétur og úlfinn. Nú er altso bókin komin út fyrir börn og er hún á leið til Ameríku. Eyjólfur kíkir á póstbílinn á hverjum degi og bíður, og hann bíður ogg bíííður! Natti nýtur góðs af stóra bróður og er farinn að dilla sér. Ég sakna þeirra, en tíminn flýgur, og áður en varir verður allt gott aftur og við besti helmingurinn á leið til Cary. Þá verður gaman. Í þessum skrifuðu orðum rifjast upp fyrir mér þegar við vorum að koma úr einhverri mall-ferð s.l. sumar í Cary. Á rauðu ljósi renndi maður í bílnum við hliðina niður rúðunni og spurði mig hvert við værum að fara. Jú, ég vissi það og benti vel og rækilega. Ekki vissi ég nákvæmlega þá hvert dóttir mín ætlaði því upplýsingar af þessu tagi eiga bara heima í Hlíðunum! Ég í sakleysi mínu var að ég held að vísa manninum í rétta átt, en í hvaða átt veit ég ekki. Held að mér höndum næst. Ein góð að lokum: Þegar ég á góða stund með sjálfri mér spila ég gjarnan skrabbl við sjálfa mig, og vinn mig iðulega. (stundum vinnur Sigtryggur) Besti helmingurinn ruddist inn í eina svona róstund, gekk að útvarpinu, skipti um rás gekk til dyra og hvarf. Jamm, hver var tilgangurinn? Veit ekki--- en ég veit að þar til næst ætla ég að spila fallega yfir góðri vinkonu og líka að spila við brúðkaup. Kveðja á alla bæi.

Natti undir styrkri afa hönd að læra að labba, skref fyrir skref

Vinnumaður sem kveður að

Ljóta vitleysa.

Fer ekki út í þá sálma nánar sem titillinn gefur til kynna. Er bara gáttuð og veit ekki hverju ég á að trúa. ---Þegar ég var lítil stelpa sagði mamma mín oft: sannleikurinn er sagna bestur, því ósannindin komast alltaf upp.--- Mamma mín var nefnilega vitur kona, en það er ekki hægt að segja um marga sem tröllríða nú um stundir görðum og grindum í þjóðfélaginu. Sveiattan barasta. Lífið er annars nokkuð stabílt hér fyrir "eystan", og nóg að gera á öllum vígstöðvum. Heyrði því fleygt á dögunum að hér væri einn á atvinnuleysisskrá, og finnst mér það teljast til tíðinda.--- Sem framhald af síðasta pistli þá er tannsi búinn að gera við brotnu framtönnina svo nú er ég aftur falleg til brossins, og líkist alls ekki Bó lengur. Rótarbólgan á undanhaldi, jaxlinn fer í viðgerð fljótlega, og síminn minn er í höndum fagmanna. (að ég held) Dóttir mín segir stundum að ég skuli frekar fara með hann á leikskólann, þar kunni sko fólk til verka þótt lágvaxið sé! Á móti kemur að ég kann að leggja saman debet og credet, sko í höndunum þannig séð og fengið út þá tölu sem ég vil. Ég get líka skrifað á ritvélar eins og þær voru í den tid og notað kalkipappír! Það ætti að slengja saman ungum og öldnum í meira mæli, þá gætu allir lært eitthvað nýtt.--- Fátækleg voru skrifin þennan daginn, en þar til næst safna ég í sarpinn. Kveðja á alla bæi.

Hrakfarir -- gamlar og nýjar.

Titillinn er máske ekki alveg kórréttur, en samt. -- Fyrir fjórum árum fæddist litli snúðurinn minn, hann Eyjólfur, eða þann 20. sept. Hnátan mín bjó þá á Akureyri og var ákveðin í að fæða barnið þar. Ásamt Bert ætlaði ég að vera viðstödd fæðinguna. Fyrir áætlaðan fæðingartíma hringdi hin verðandi móðir um miðja nótt og var þá allt komið í gang. Ég sem sagt rauk af stað með töskuna tilbúna og leist mínum besta helmingi ekki sem best á aðstæður. Þetta gerðist nefnilega of snemma fyrir "rétt" tímaplön. Hvað um það, á mínum fjallabíl brunaði ég frá Hornafirði til Akureyrar. Hafði fram að þeim tíma ALDREI tekið olíu á bílinn úr sjáfsala því bestemand sá um slíkt. Samt gat ég það á Egilsstöðum! Mikið lifandis ósköp var Jökuldalurinn langur, svo ég tali nú ekki um öræfin þar fyrir austan. Til að gera langa sögu stutta þá náði ég vel í tæka tíð, og lítill maður leit dagsins ljós, fallegastur og bestastur! Nóttinni eyddu svo foreldrarnir í hreiðrinu á spítalanum með sínum kút, en ég svaf í íbúð hnátunnar. En mikið hvað hann ringdi! Ég var uppgefin og sofnaði fljótt, en þurfti að um miðja nótt á klósett. Þegar ég steig fram óð ég vatnið, og í minningunni upp í klof. Hvað gerði ég þá? Hringdi í besta helminginn og grátbað um ráð frá Hornafirði, en yndislegir eigendur hússins bjuggu á efri hæðinni, en ég hafði ekki rænu á að leita hjálpar þar. (Ásta og Bensi, ef þið lítið hér við þá segi ég: takk fyrir allt. Ég hafði bara ekki vit á að vekja ykkur) Minn elskulegi bað mig ofur rólega að líta á niðurfallið fyrir framan útidyrnar, jú jú, þar var allt í fári. (kjallari) Laufblöð haustsins höfðu yfirfyllt niðurfallið og vatnið átti því greiða leið inn í íbúðina. Þá byrjaði ballið hjá hinni ofurþreyttu frú. Balar,fötur, handklæði, fægiskóflur, gólf-og borðtuskur---allt var notað. Veit ekki hvernig ég fór að þessu, og alltaf með hinn helminginn á eyranu. Í dögun voru gólfin þurr, en allt annað blautt og Eyjólfur svaf í faðmi góðra foreldra. -- Allt fór þó vel og ég er stolt amma tveggja snúða. ---Ég var líka viðstödd fæðingu Natta, en þá gegnum síma, þökk sé tækninni.--- Hrakfarirnar í dag eru: Rótarbólga og penesilín, brotnaði úr framtönn í kvöld og gemsinn minn skiptir um hringitón sí og æ, þannig að ég veit aldrei hvort ég á hringinguna eður ei. Það bjarta í þessu er að tannsi tekur mig í fyrramálið og Martölvan sér um gemsann. Penesilínið verður bara að fá að njóta sín um stund, en þar til kveð ég þar til næst.

"Klukk" í belg og biðu.

Ég var klukkuð af dóttur minni, en til gamans má geta að hún veit öll svörin. ---Bíómyndir: Svanfríður mín, þú veist að ég elska bara Tónflóð! Fyrir hina sem ekki til þekkja hef ég ekki farið í bíó síðan Karlakórinn Hekla var sýnd, og fékk ég mér þá popp og kók! Sem unglingur sá ég þó mynd sem ég gleymi aldrei. Hún heitir að mig minnir, Days of wine and roses. Alveg mögnuð. ---Sjónvarpsþættir, og það fjórir, úff. --Nágrannar til nokkurra ára, en spaugstofan og útsvar eru algjört "must".-- Hef farið víða um dagana í frí og upplifað margt skemmtilegt. (tónleikaferð um Ítalíu fyrir margar sakir kemur fyrst upp í hugann á þessari stundu. Skrifa kannski um hana seinna.) ---Les mikið: Allt önnur Ella er góð bók, Guðmunda söngkona, Strokið um strengi og fleiri og fleiri. Ég tala nú ekki um allt safnið hennar Guðrúnar frá Lundi. ---Kíki á hornafjörður.is + dagblöðin og allur matur er góður! Ég elska "gamlan mat". Saltkjöt og baunir, hakka í mig súrmat, og hrogn og lifur er sælgæti. Mér hreinlega finnst allt gott nema hafragrautur og brauðsúpa. ---Þá er komið að því síðasta: óskastaðurinn NÚNA er litla bláa húsið í Cary, og það fjórum sinnum. ---Sl. vika hefur verið skemmtileg. Kennarar í Tónó fóru í óvissuferð á föstudaginn var og skemmtum við okkur konunglega. Spiluðum við þjóveg eitt undir jöklum í yndislegu veðri. Ég fullyrði að "blessuð sértu sveitin mín" hafi aldrei hljómað eins vel og þarna. Eftir upphitun við þjóðveginn spiluðum við fyrir 140 kýr+ kálfa í nærliggjandi hjarðfjósi. Ég hef alltaf haldið andlitinu við spilamennsku þar til þá, ég hélt ég myndi deyja úr hlátri, og var ekki ein um það. Kálfur einn dásamlegur baulaði, en var þó auðvitað ekki að baula okkur niður, bara að láta í ljós ánægju sína, ég er viss um það, en þá varð allt vitlaust í fjósinu og allar þessar kýr settu upp halann, bauluðu kálfinum til samlætis og tóku einn góðan hring. Við hættum öllum músíktilraunum, en um leið og tónlistin fjaraði út hættu kusurnar að dansa. ---Þær semsagt elska tónlist.---(veit fyrir víst að nytin datt ekki niður) Eftir flottan mat á góðu sveitahóteli og eftirrétt á næsta bæ þar sem framleiddur er gæðaís var gott að skríða í bólið, og það með hina bestu lykt sem hægt er að hugsa sér. Lykt úr tónlistarhjarðfjósi! Þar til næst.