"Að gláta bala pínulítið"

1. sunnudagur í aðventu, og þá hefst biðin og jafnvel "gláturinn". Þetta með "glátinn" er svolítið sætt. Þegar bestimann var pínupons var stóra systir að passa hann. Foreldrarnir skruppu aðeins frá, og stóra systir alveg manneskja að sjá um snáðann. Alltaf verið mikil til allra dásemdarverka. Bestimann fór að gráta og stóra systir tók hann og ruggaði honum. Þið vitið, svona fram og til baka í fanginu, sussaði og söng. Alltaf grét snáðinn meir og meir, og þetta voru orðin hálfgerð vandræði. Þegar foreldrarnir komu heim sat hún sveitt með þann litla og ruggaði og ruggaði. Aðspurð hvort hann væri búinn að gráta mikið var svarið þetta: Ekki gláta mikið, bala svolítið. Málið var að hún sat upp við vegg og hausinn á mínum bestamanni skall alltaf í vegginn við hvert rugg! Núna er þetta haft að orði þegar syrtir í álinn eða menn eru daprir. "Ætla ekki að gláta mikið" Á aðventunni á ég það til að gráta við hin ýmsu tækifæri, en það er nú ekki mikið né merkilegt...bara svona vellíðunargrátur þar sem maður saknar þeirra sem ekki eru hjá manni. Sorglegra er það nú ekki. ----Búin að spila "dinner", á gömludansaballi og við tendrun jólaljósa á bæjartrénu, og spilaði ásamt öðrum fjórhent jólalög á jólamarkaði okkar Hafnarbúa. Þetta er bara skemmtilegt, og í gærkvöldi dundaði ég mér við að setja upp nokkra af sveinkunum mínum.Ég var eins og smástelpa í bleikri dúkkubúð þegar ég sá ofaní kassann....jebb... og Jesú og María eru komin á nótnaskápinn og flotti flygillinn sem spilar eitthvað fínt er kominn á sinn stað. Mikið hvað maður getur verið mikill labbakútur.--- Finnst ykkur ekki neðsta myndin töff?. það finnst mér, og farið vel með ykkur  þar til næst.     Ps. ég á miklu fleiri sveina...nananabúbú!

Ræða vikunnar

Og hún er ekki löng.......Allt er gott héðan og ég þakka ykkur elskulegar kveðjur, þær eru mikils virði.. Þegar ég var lítil stelpa var mér kennt að bera virðingu fyrir mönnum, málefnum og andstæðingum. Nú er ég orðin virðuleg kona og er enn að baksa við að bera virðingu fyrir hinu og þessu, en enn og aftur er mælirinn orðinn "doldið" fullur. Hvar er siðferðiskennd okkar, hvert fóru peningarnir, áttum við raunhæfa peninga, hver byggir heimili fyrir eldri borgara þessa lands og hver ber svo ábyrgð á öllu heila klabbinu? Hver borgar fyrir gæluverkefni sumra en getur ekki borgað "alvörufólki" okkar lands mannsæmandi laun. Fyrir margt löngu var minn bestimann í útlöndum að selja fisk. Ég sendi hann með þær ordrur að kaupa okkur nýtt pottasett. Það var svo yndisleg tilhugsun að eignast sitt eigið, og alveg glænýtt að auki.   Ok. settið kom, en mikið hvað farið var leynt með það, en svo mikið saklaust "smygl".---- Í dag er annað upp á teningnum: farðu nógu andsk.... illa að ráði þínu og þá er allt í lagi. Fari þetta og veri!  ---Myndin sem hér fylgir sýnir frúna senda skilaboð út í hinn asnalega heim., ekki minn og þinn sem kíkir hérna inn heldur hinn , altso...bakhlutann! Með kærri þar til næst.

Fátt er svo með öllu illt........

Þar kom það! Altso réttu myndirnar, er ógurlegur klaufi. --- Þegar ég veiktist þá ákvað ég að skrifa mig frá ósköpunum, þökk sé bestimann, og hjálpaði það mér heilmikið. Það er nefnilega skolli holl lesning að kíkja af og til í skrifin til að sjá hversu langt ég hef komist í bata. Ég hef fengið góðar skoðanir hingað til og á bara eina 4.mánaðar skoðun eftir. Þá á 6 mánaðarfresti næstu árin. Ég ætla ekki að fullyrða að ég sé læknuð, en allt er gert til að varanlegur bati verði. Þegar brjóstið var tekið var gengið út frá því að uppbygging á öðru hæfist í fyllingu tímans. Nú er komið í ljós að svo verður ekki og það gerði mig virkilega dapra. Geislarnir fóru svo illa með allt svæðið utan og innan að ég varð hundaskítsmát! Svo fór ég að hugsa; en með góðri  hjálp bestimanns. So what? Ég er á lífi, ég hef þokkalegan haus hvar sem lubbast upp grár/marglitur makki, er í starfi sem ég get stundað og á góða að. Er það ekki í raun það sem málið snýst um?  ---Efri myndin sýnir oktettinn minn syngja úti á sjó fyrir óvissuferðalanga í yndislegu vetrarveðri og dásamlegri náttúru. Ótrúleg upplifun.--- Sú neðri er spes fyrir frú Sigurbjörgu... mín kæra nú er ég komin með lubba! --- Fyrir þá sem vilja vita eða ekki vilja endilega er ég búin að bæta pínulítið í jólasveinasafnið og hlakka til aðventunnar, tíma gráts og klökkva. Ekki amaleg tilhugsun, eða þannig. ---Jólapakkarnir í stóra bláa húsið leggja í´ann eftir helgi...þetta er svo asskoti langt fyrir póstinn að flytja eins og hann auglýsir sig í sjónvarpinu. Talandi um sjónvarp...af hverju þurfum við alltaf að búa til þætti sem er nákvæm eftirlíking úr ammrískri þáttargerð? Má ég þá frekar biðja um víkivakann með kærri kveðju þar til næst.

Ambögur

Það er stundum alveg dáyndis-skemmtilegt að lesa fréttir á vefmiðlunum, og oft held ég að "pennarnir" séu ennþá í grunnskóla. Dæmi: Hann var borinn út á sjúkrabörnum.....Björgvin er stökkbólginn víða.....hún varð ekki um set......ekki stemmari fyrir því svo hann hætti í hólreiðum og svo mætti áfram telja.  Eitt vakti sérstaka athygli mína í dag, en það varðar reykingar. Þar sem ég er nú hætt vildi ég vita meira  af hverju læknisaðgerðir fara oft verr í þá sem reykja en hina sem ekki reykja. Og ég las: þeir sem nota bók fyrir og eftir aðgerð eiga bla blabla.  Ég las aftur og skildi ekki hvað bók kæmi þessu við. Nei, þessi bók var þarna,   stóð skýrum stöfum í staðinn fyrir tóbak! ---Á dögunum bað ég ungan nemanda minn að senda mér sms skeyti í sama formi og vinirnir senda sín á milli, og innihaldinu mátti hann ráða. Til að gera langa sögu stutta skildi ég ekki eitt einasta orð og varð að fá þýðingu, því þetta var óútskýranlegt í mínum augum. Það er því kannski ekki skrítið að sjá svona hryllilega vitleysu hjá fólki sem hefur jafnvel tileinkað sér þetta skeytaform í daglegum skrifum. Og...hjá fólki sem hefur atvinnu af því að skrifa. Ég verð sennilega aldrei svo gömul að ég hætti að skipta mér af íslensku málfari, ekki það að mér geti ekki orðið á í messunni.--- Að geta spilað með tvem höndum er ekki óalgengt að heyra, en það heyrist yfirleitt bara einu sinni í minni stofu! ----Núna er að verða komið eitt ár síðan ég kláraði mína krabbameinsmeðferð, og hefur mikið vatn runnið til sjávar síðan þá. Ennþá er ég með grátt þrílitt hár, en það er að sléttast úr því. Ýmislegt er brothætt,  en batamerkin eru að verða meira og meira áberandi. Ekki veit ég hvort er verra lyfjameðferðin eða geislarnir...Bölvuð pína hvort heldur sem er en þetta læknaði mig.  Fer í næstu viku í stóra skoðun og finn í hjartanu að það verður í lagi. ---Þar til næst kveður frú tuða  með bestu kveðju allt um kring. ---  Ps. Fór og nýtti minn kosningarétt, bara svo það sé skjalfest!

Er sandur sandur?

Sandur og sandur er kannski það sama góðir hálsar, en svartur sandur og svartur sandur er ekki það sama. Mikil "pæing" á bak við þetta, og svo sannarlega er enginn sandur eins á litinn. Sumir safna skóm, aðrir teskeiðum sumir lyklakippum, en ég safna sandi. Mér er ekki nokk sama hvernig hann kemst í mínar hendur....við bestimann verðum sjálf að ná í hann og meðhöndla. Margir halda að ég sé með allskonar krydd í fínum krukkum, dettur ekki í hug í fyrstu að þetta gæti verið eitthvað annað. ( Ekki þó neitt ólöglegt svona á þessum síðustu og verstu!) Ok, eldhúsgluggarnir fullir af sandkrukkum og engar hillur að fá sem pössuðu, á allrahanda máta. Allt verður þetta altso að fitta inn í systemið. ( afsakið sletturnar hjá prófarkalesaranum!) ---En.... nú kemur karmað til sögunnar, gaman að þessu. Þegar ég var í geislameðferðinni þurfti ég oft að fara til sjúkraþjálfara. Við hliðina á þjálfu var fótsnyrtistofa sem ég þurfti bráðnauðsynlega á að halda. Þegar ég gekk í téða snyrtistofu blöstu við mér hillur....hillurnar sem ég þurfti svo sannarlega á að halda! Haldið þið ekki að eigandinn hafi staðið í breytingum á stofunni og vildi/gat ekki notað þessar yndislegu hillur. Nú fór um mig...hvað átti ég að gera? Gerði það eina í stöðunni....bað um hillurnar. Hingað eru þær komnar og smellpassa svona algjörlega. Ég átti hreinlega að fá þessar hillur. Héðan í frá ætla ég aldrei að fara annað en á Greifynjuna í Árbæ þegar ég þarf að láta kíkja á tærnar. Það er góður staður til að láta dekra við sig. --- Á dögunum fékk ég/við yndislega og aldeilis frábæra gjöf frá góðum fjölskylduvini. Ljóðabækur allra meistaranna innbundnar í leður með gylltu letri. Við nánast táruðumst.... en hvað? hillurnar góðu voru sem smíðaðar undir þessar dásamlegu bækur. Þetta hilluskot er mér dýrmætt, klukkan, (hefur sögu)  heklaða krabbameinsbjallan frá Hauki,  kr.slaufu- golfkúlan frá krumma og litli óskasteinninn sem á að færa Þuríði betri heilsu og tengdasyninum gæfu í vinnuferð. Ég sendi ykkur góða strauma hvar sem þið eruð þar til næst.

App!

Jæja, aldrei fór það svo að ég settist ekki niður. Eins og ég hef gaman af að skrifa og lesa það sem aðrir skrifa rennur upp fyrir mér að ég er alls enginn bloggari. Þeir hafa nefnilega svo mikið að gera við að skrifa um allt mögulegt. Ég vil helst ekki skrifa um ofurlaun, svik, pretti og gróðrabrask....ég bara tuða um það út í loftið, en það get ég sagt ykkur hátt og í hljóði að mér er ofboðið á flestum sviðum og hana nú. Ekki vil ég t.d. verða dregin fyrir dómstóla fyrir bloggskrifin mín, og þori varla að anda á fésinu sem ég stelst stundum í í gegnum bestimann. Með öðrum orðum, ég er ekki góð í þessu en mér líður samt ágætlega með það.-- Skólinn hafinn, kartöflur uppteknar, kæfu- og sultugerð líka og kálið mitt í snúðakassanum varð ætt. Mætti halda að hér byggju fleiri en tveir að staðaldri. Ég er líka búin að rífast við Símann, náði loks lendingu við Gigtarfélagið í dag og fer til sjúkraþjálfa bráðum og heimta svo af almættinu að ég verði eins og danska meri kóngsins eftir þetta alltsaman!!! Minna má það ekki vera. ----Undanfarin nokkur sumur hef ég verið að berjast við blaðlús í rósaskálanum, mér til mikils ama, en rósunum ekki til skaða. Nú bar svo við í sumar að hún lét ekki sjá sig.... og ekki heldur hjá nágrannanum okkur til ómældrar gleði. Undur náttúrunnar eru mikil, og er ég orðin þess viss að veðráttan yfir veturinn hefur mikið um þetta að segja. Það var ekki einu sinni maðkur í öllum trjágróðrinum.-   Núna er ég búin að vaða úr einu í annað, og heita þessi skrif belgbiðurugl, en þar til næst bið ég alla um að passa upp á sig og sína.

Góður dagur.

Já, þetta er bara gaman.   Fórum í þrælskemmtilega dagsferð til Vestmannaeyja og lulluðum þetta heim í dag frá Vík hvar við gistum. Stoppuðum í berjalandi á leiðinni, sólin skein og skúmurinn  lét sér líða vel. Svo gerðum við. Efri myndin sýnir hina dásamlegu norsku kerlingarglás, (sérstaklega fyrir frú Sigurbjörgu, þú bara hringir) en sú neðri sýnir daginn í dag....eða daginn fyrir 37 árum. Þá giftum við bestimann okkur, og fengum við þessa yndislegu mynd í brúðargjöf sem hefur æ síðan hangið yfir eldhúsborðinu, enda aldrei orðið svöng að ráði!  Í dag 23. ágúst er líka nákvæmlega eitt ár síðan ég fór í síðustu lyfjameðferð, og þar með segi ég bless við óhroðann.  Heimferðin í dag var því heldur ljúfari og ekki eins  steraskræk og þá. Takk fyrir það þar til næst.