Af tækni og fegurð!

Kærar þakkir fyrir fallegar kveðjur til bestemann. Dagurinn var yndislegur og kom strákurinn bara nokkuð vel undan tugunum á undan. ---Sómapiltur---.Dagurinn byrjaði nánast um miðja nótt með miklum karlakórssöng fyrir utan svefnherbergisgluggann. Þar stóðu félagarnir hrollkaldir með Sveina káta á vörunum og stóran pappakassa af morgunmat. Dagurinn varð svo eftir því. ---Eitt er það sem við bestemann eigum í fórum okkar og þykir undurvænt um, en það eru tugir af 78 snúninga plötum með öllu mögulegu og ómögulegu á. Sigurður Skagfield með Hærra minn Guð til þín er td. eitthvað sem við verðum reglulega að hlusta á, ásamt áramótabragnum hans Brynjólfs Jóhannessonar leikara. Í þessu safni okkar eru líka perlur sem ekki eru til á nótum en ég vil gjarna nota. Þá var að finna upp tækni til að taka upp af þessum plötum svo hægt væri að útsetja. Marga hringi fórum við, fónninn er gamall og "plug" ekki til í þessa fornaldargræju. Hvað gerðu Danir þá? Náðum í eldgamalt upptökutæki með "utanborðsmike", stilltum upp fyrir framan surgandi 78 snúningana og hipp hurrey, það virkaði og kvartettinn er að verða búinn að læra eina perluna. Ég er enn að hlæja að aðförunum. Ipod, tölvur og nútímadrasl komu semsagt ekki að neinu gagni í þessu tilviki. --- Í Reykjavík á dögunum þurfti ég að endurnýja pínulitla og mjóa augnpensilinn minn og fannst nú ekki mikið til koma og fór í snyrtivöruverslun. Þar tók á móti mér undurfalleg stúlka með mikil svört augnalok og rauðar varir. Henni var sko treystandi að selja mér téðan pensil. Hún útlistaði fyrir mér gæði gripsins og úr hverju hann væri. Mér var nokk sama, vantaði pensilinn svo ég gæti talist boðleg á Hart í bak um kvöldið. Innstimplaður í kassann sagði daman fallega: þetta gera 3.800 hundruð krónur. Jawell, eins og maðurinn sagði, því mér vafðist tunga um tönn. Það versta er að ég keypti helv....! Nú spyr ég ykkur dömur þarna úti. Hvað kostar að fara berstrípaður í framan í snyrtivörubúð og vill verða fallegur? Þá er ég að meina allt...krem til allra þarfa, burstaræfla, (sem ég hefði frekar átt að kaupa í Pennanum) næturolíur og allsherjar makeup? Bara forvitni! Kannski snýst málið bara um tæknilega fegurð. Þar til næst sendi ég góða strauma.

Ég lagði land undir fót...

Eða þannig, er á fjórum tæknilega séð og ofan í kaupið var farið fljúgandi. Til Reykjavíkur höfum við bestimann ekki komið í rúma 6 mánuði. Núna rötuðum við um allt því lítið hefur farið fyrir mannvirkja/gatnagerð á þessum tíma. Tilefnið: jú, minn bestimann á feiknarfínt afmæli bráðlega og því var lagt í stórferðalag! Sáum Hart í bak, og erum enn uppnumin. Sennilega hefur Jökull verið á forspár, svo vel eldist inntak sýningarinnar. Mikið vildi ég að Davíð nokkur gæti staðið upp og sagt: Ég skulda Guði ekki neitt, en ég skulda þjóðinni skip.--- Mjög sterkt.--- Þar sem ég þvoði nýju fínu píanógleraugun mín (auðvitað óvart) á 60 gráðum þurfti ég að versla ný, og það tókst. Eitthvert búðarráp reyndi ég en hafði lítið uppúr krafsinu nema slatta af SALTKJÖTI og buff á snúðana mína í Ameríku! Jájá, ég bar saltkjöt með mér heim! Hittum yndislegt fólk og fórum á fimmta þorrablótið á yfirstandandi Þorra, og er ég því gjörsamlega útpunguð það sem eftir lifir árs. Að fara á þorrablót brottfluttra Hornfirðinga var mikil skemmtun, eitt allsherjar ættarmót þar sem fólk stendur saman. Náði líka að hitta góðan vin sem útsetti lag fyrir kvartettinn minn og hlakka ég til að byrja að vinna það í vikunni. Síðasta vika var mikil músík vika, og sú næsta stefnir í annað eins ásamt saltkjötsáti og afmælissöng. Þar til næst bið ég ykkur vel að lifa.

vort daglegt raus.

Nú er langt um liðið síðan síðast, en dagarnir æða áfram. Eitt er ofarlega í huganum akkúrat nún: Ef ég fengi uppsagnarbréf frá mínum yfirmanni yrði ég sennilega fljót að taka pokann minn. Það er einhver víðáttuauðn sem ríkir hjá þeim sem sitja sem fastast þótt löglegt sé, en siðlaust engu að síður. Það verður því örugglega mikil músík í fyrramálið fyrir utan stóru bygginguna í hjarta Reykjavíkur. Í hjarta litla bæjarins míns ríkir þó ró og friður og mikið er byggt. Risasundlaugin er að taka á sig endanlega mynd, og í sannleika sagt finnst mér þetta mannvirki ekki eiga heima hérna! --Þarf greinilega bara að venjast öllum þessum gulu og bláu rennibrautum sem teygja sig til himins. En hvað um það, landinn þarf að baða sig og þá skal byggja það besta.-- Nú eru farmiðarnir vestur um haf komnir ofan í skúffu og ég byrjuð að telja niður. Það geri ég á mjög auðveldan hátt. Rósa frænka hennar dóttlu minnar á bara eftir að kíkja í bláa húsið 3 sinnum! Varð gáttuð yfir miðaverðinu. Það er það sama og síðast þegar við flugum út. Fyrir okkur tvö að fljúga til Rvík. og heim aftur borgum við kr. 44 þúsund, og er það innan við klukkutíma flug. Hver skilur svona verðlagningu?--- Núna um miðjan mánuð ætluðum við ásamt vinahjónum að fara í afmælisferð "strákanna" okkar til Tenerife, en sú ferð var slegin út af borðinu af ferðaskrifstofunni.Eftir að hafa safnað í mörg ár í afmælisferð var þetta vitanlega dálítið fúlt, en við fengum endurgreitt og höldum bara áfram að safna. Þetta riðlaði þó áætlun okkar allra, en er náttúrulega bara lúxusvandamál sem leysist síðar. Kannski bara þegar ég verð sextug. Kannski læt ég drauminn rætast og fer í hvíkalkað hús fyrir sunnan þar sem ég sit og horfi út á hafið með laptoppinn á heilum hnjám og skrifa endurminningarnar. Þar á meðal minninguna þegar ég og annar ormur í sveit ætluðum að moka okkur í gegnum gamla harða fjóshauginn. Sama hvað við mokuðum mikið þá hrundi allt yfir okkur. Nú, eða þegar við stálum hestunum og allt komst upp. Jú svei mér þá, ég fer suður á bóginn þegar ég verð stór. Þar til næst sendi ég hlýjar yfir.

Úllen dúllen doff.

Ekki verri titill en hver annar þegar maður æðir úr einu í annað. Nú er enn ein helgin framundan og daginn farið að lengja. Eins og lesendur Ameríkufarans hafa séð eru liðin 4 ár síðan hann flutti á vit nýrra ævintýra. Margan erfiðan daginn hef ég lifað á minni ævi, en brottfarardagur dótturinnar er með þeim erfiðari sem ég hef upplifað. Þegar hún hvarf upp með rennistiganum með litla Eyjólf í poka á maganum varð mér allri lokið. Á dögunum var ég spurð að því hvort hún væri ekkert á heimleið, og þá til frambúðar. Svar mitt var nei: ég væri bara glöð yfir að hún væri ekki á heimleið til langdvalar! Þetta þótti skrítið svar frá móðurinni. Ef svo væri myndi ég missa sjónar á góðum tengdasyni, og strákarnir yrðu af góðum föður. Það er mér mikilvægt að litlu fjölskyldunni líði vel, og litla bláa húsið er þeirra staður. Nú erum við mæðgur farnar að telja niður því á morgun verður keyptur farmiði vestur og þá líður tíminn svo hratt. Hreint eins og þessi fjögur ár sem liðin eru frá flutningi þeirra. Hvert árin fóru sé ég í Eyjólfi og Natta og það er góð tilfinning. ---TR. er næsta mál á yfirreiðinni. Það er meiri asna-stofnunin á margan hátt. Ég fékk loksins í dag endanlegt bréf, svar við 5 bréfum frá mér! Þeirra voru mistökin, ég þarf að standa mína plikt, en TR. segir "sorry" með semingi. ---Um síðustu helgi fór ég á tvö þorrablót. Annað var rólegra en hitt og hentar mér betur, en bæði þrælgóð. Það er mikil menning sem felst í svona skemmtun á stað sem Höfn er. Á "aðalblótinu" eru um 30 hornfirðingar sem sjá um skemmtunina og erum við rík af hæfileikafólki. Annállinn rann í gegn án þess að meiða nokkurn og alveg bráðfyndinn. Heimahljómsveitir héldu svo uppi fjörinu á báðum blótum, og verður einnig svo annaðkvöld. Þá er þriðja blótið á svæðinu, svo Hornfirðingar ættu að vera vel súrsaðir og útpungaðir fram að næsta Þorra. Þessar samkundur minna mig á yndislega upplifun þegar ég var barn í sveit á Vatnsnesi. Þann 17. júní var haldin skemmtun á Hvammstanga sem kölluð var Jósefínu-hátíðin. Formaður kvenfélagsins hét Jósefína. Svo hætti hún sem formaður, en skemmtunin hélt velli og varð að Lárugleði, í höfuðið á nýjum formanni! Þessar menningar- Þorra og bæjarhátíðir eiga að halda velli, þær þjappa fólki saman og veita mikla gleði. Ekki veitir af. Lífið hér er gott og ætla ég að senda góða strauma út um allt þar til næst.

TR = KLÚÐUR.

Það þarf töluvert til að gera mig reiða, en nú er ég reið og ætla að beina henni beint til lesenda. Ekki að þeim, nota bene. Samkvæmt læknisfræðilegri greiningu er ég 100% öryrki, en ég get sem betur fer unnið og skilað mínu til samfélagsins. Tryggingastofnun Ríkisins þarf því ekki að borga mér laun, ég vinn fyrir þeim sjálf, en bensínstyrk fæ ég greiddan mánaðarlega frá TR. Kr. 6.ooo. Þá er náttúrulega búið að taka skattinn. Gott mál og ekki mikið reikningsdæmi. Svona hefur þetta verið í áraraðir, og engin launabreyting er hjá mér umfram aðra í hinu "venjulega" launaumhverfi. Fyrir ári síðan fékk ég bréf frá TR. þar sem sagði að ég fyrir misreikning þeirra skuldaði 68.000 krónur. Ég varð æf og eftir mikið japl jaml og fuður fengust þeir til að hætta að greiða mér bensínstyrk þar til skuldin væri greidd, en það gekk ekki átakalaust fyrir sig. Fyrr í þessari viku kom svo annað bréf: Nú skulda ég kr. 29.000. Þá gekk yfir mig og sendi þessum reikningshausum tölvupóst þar sem ég krafðist skýringa. Daginn eftir kom staðlað bréf þar sem sagði að þetta væri skuld síðan 2005! Ekkert meir. Þá lagðist ég aftur í skriftir, og krafðist skýringa.....hvað var ég að borga í fyrra.....hver er ekki að vinna vinnuna sína? Þarf náttúrulega ekki að taka það fram að ég hef ekkert svar fengið, og mun sennilega ekki fá því þeir hjá TR kunna bara að senda rukkanir og stöðluð svör. Ég er jafndauð fyrir 29.000 krónurnar, en ég ætla ekki að borga þegjandi og hljóðalaust.(tek það fram að allir mínir pappírar eru í lagi) Ef ég skulda einhverjum vil ég vita af hverju, ef TR kann ekki að reikna þá er það ekki mitt mál. Það versta er að svona stofnun vinnur alltaf, og ég veit að svona rukkun barst ekki eingöngu til mín. Fari þeir og veri ásamt fleirum sem kunna ekki að vinna vinnuna sína. Svo mikið er víst að ég héldi ekki minni vinnu með svona slugsaragang. ---En ég er ekki séra Jón.--- Jæja, þá er ég búin að pústa, en þrátt fyrir það er ég ennþá örg, og ekki skánaði ergelsið við að horfa á fréttirnar í kvöld. Þar heyrði ég að ALLIR vissu um hrunið í bankakerfinu, og það fyrir löngu. Ég ætla að nota ljótt orð sem hefði verið bannað í mínum uppvexti: skítapakk. Þar hafið þið það kæru bloggvinir, ég er ekki alltaf eins kurteis og ég "lít" út fyrir að vera. Þar til næst.

Úr grárri forneskju?

Ég er sennilega afar gömul og fastheldin. Fastheldin á það sem ég þekki og kann en er smeyk að breyta út af venjunni. Af hverju að skipta út einhverju sem er fyllilega boðlegt, og af hverju að hlaupa eftir öllu sem í boði er? Ekki ætla ég að skipta út bestemann þótt hann sé með grátt hár! Einu sinni voru fótanuddtæki mjög í tísku og allir áttu slíkt tæki. Þegar ég sá kynningu fyrir nokkrum árum á nuddpottum flissaði ég eins og smástelpa. Þar var komið risastórt (fóta)nuddtæki sem allir urðu að eignast. Ég barðist lengi við nota greiðslukort og farsíma, ég tala nú ekki um tölvu. Bestemann vissi sem var að það þurfti smákúnst við að koma mér á bragðið. Honum tókst það og ég get ekki hugsað mér að vera tölvulaus, en hitt er mér nokk sama um. Kann þó takmarkað að nýta mér tölvuna, en það sem ég kann dugir mér.--Allavega í bili---. Fésbókin er nýjasta dæmið um tileinkun okkar duglegu þjóðar að gleypa. Ég veit eiginlega ekki um hvað málið snýst. Eitt veit ég: ég á fullt af vinum sem mér þykir óendanlega vænt um. Þarf semsagt ekki á bókinni góðu að halda enn sem komið er. En í dag las ég grein um eina hefðarkonu rúmlega áttræða sem heldur úti samskiptum á fésbókinni, með myndum og alles! Halló....ég á ekki einu sinni stafræna myndavél. Ég tek hattinn ofan fyrir þessari góðu frú og heiti því að þegar ég verð áttræð skal ég geta þetta. Svei mér þá. Margir hafa sent mér póst og boðið mér að vera vinur á fésbókinni, en ég guggna trekk í trekk. Hef sennilega alveg nóg með að skrifa blogg endrum og sinnum um þankaganga konu í nútímatæknifjötrum! Verum líka vinir í bloggheimum, þar til næst.

Nú árið er liðið...

Já það er liðið og kemur ekki til baka. Ég óska öllum sem hingað koma gleðilegs árs og friðar með kærri þökk fyrir liðið ár. Ekki ætla ég að bæta um betur við upprifjun ársins 2008, en þrátt fyrir óreglu og óáran í vetrarbyrjun leið árið sem að mér sneri nokkuð vel. Byrjaði að vísu með látum þar sem ég bókstaflega fauk milli Hafnar og Reykjavíkur nokkrum sinnum að láta lappa upp á hnéð. Allt fór síðan í góðan gír og hélst þannig. Margt skemmtilegt gerðum við bestimann, og litla fólkið okkar úr bláa húsinu dvaldi hér í nokkrar vikur. Það stendur uppúr. ---Nú er jólafríið mitt á enda runnið og hef ég sjaldan ef nokkurn tímann haft það eins rólegt og gott yfir hátíðarnar. Varla farið úr þeim þverröndóttu nema af brýnni nauðsyn. Lesið amk. 10 bækur, spilað kasínu og scrabbl, og ráðið hálft annað tonn af krossgátum, eða þannig. Etið rjúpur, hangikjöt, hamborgarhrygg, ferskan lambahrygg og humar svo fátt sé nefnt. Mér hálfpartinn klígjar við þessa upptalningu. Á morgun byrjar raunveruleikinn aftur og ef ég er ekki úthvíld núna verð ég það aldrei. Ég hlakka bara til. Ég hlakka líka til að fara að skipuleggja ferð vestur um haf, (stundaskrá okkar bestimann verður grandskoðuð)hlakka til þegar daginn fer að lengja og hlakka til að fara út í hvern dag (vonandi) með bros á vör. Ég semsagt hlakka til að lifa lífinu áfram. Vonandi með hækkandi sól geta fleiri og fleiri tekið undir með mér. Þar til næst.